dagboek

14-01-’23

Gewoon hersenspinsels. Maak alsjeblieft geen aannames op basis van deze informatie. Ik schrijf mijn gedachten in het openbaar op om feedback uit mezelf te halen. Het puur voor mezelf doen geeft mij niet genoeg motivatie. Waarom niet? Ik heb geen idee. Ik doe het wel voor mezelf, maar als het op internet staat weet ik dat het gelezen kan worden en maak ik bijvoorbeeld volledige zinnen. Op deze manier kan ik hulp uit mijn stemmen halen. Hulp die ik nu nodig heb. Ik doe het zodat ik zeker weet dat de entiteiten in mijn hoofd mij ook horen. Ik voel me soms bekeken, omdat ik commentaar krijg op gedrag. Door mijn stemmen. Of omdat er gewezen wordt op. Je kunt blijven wijzen op mijn gedrag, het helpt alleen niet. Ik hoor al heel lang wat je zegt. Ik voel het wel. Ik ben sensitief. Ik ben momenteel sabotage. Mogelijk doe ik het ook voor jou. Als ik mezelf help help ik jou namelijk ook, in enige zin.

Als ik hier bijvoorbeeld schrijf dat ik iets laat gaan, wil dat niet zeggen dat ik dat doe. Ik probeer gewoon antwoorden uit mezelf te halen. Ik ben ooit begonnen aan tonysdiary.com met een reden. Het is niet anders. Verder ben ik van essentie optimistisch gezind maar toch lijkt het alsof ik wat moet verwerken. Als je dit een zeikverhaal vind, lees dan alsjeblieft niet verder. Ja… domein kwijt en hij wordt opeens aangeboden voor duizenden euro’s. He! Jammer. We gaan verder met WL1.

Dit schrijf ik op het web om mijn problemen op te lossen. Als ik het voor mezelf hou ben ik er niet zeker van dat mijn stemmen echt iets mee krijgen en dan verbeteren ze ook niet. Ze maken het dan alleen maar erger. Als ik aan de zware medicijnen ga lig ik depressief voor pampus en voel ik me helemaal alleen. Dat is nooit meer een optie. Mijn medicijnen van nu zijn genoeg. Ik ga niet blijven doen alsof gewoon zijn geen opgave voor mij is. Schrijven zoals dit, en dansen op ritmische muziek, dat kan ik uren achter elkaar. Dat is een vorm van productiviteit. Ik moet mijn commerciële ervaring gebruiken om mijn grootste passies uit te kunnen voeren. Ook alleen dan zijn de stemmen echt tevreden. Hun tevreden, ik tevreden. Ik tevreden, hun tevreden. Verslaving? Ik ben een nicotine-junk en loop in mijn vrije tijd heel de dag aan een elektrische sigaret te puffen. Weer haal ik mezelf naar beneden. Momenteel zit ik dus in deze cirkel.

Ga met me mee door het verhaal. Als hoe ik ooit de duivel zag; om de wereld te redden moest ik zogenaamd engelen uit duivels halen. Dit lukte soms voor enkele seconden. Ga met me mee op reis; we gaan het hier samen ombuigen naar schoonheid.

Door dit te doen hoop ik mijn eigen psycholoog te zijn en zelf tot antwoorden te komen. We weten vast wel hoe het moet, maar doen het niet. Dan kan je nog zo wijs zijn, als je niks doet met de informatie heb je er he-le-maal niks aan.

Schizoaffectief, dat is mijn diagnose. Ik kan niet meer goed. Mijn eigen ramen verdeuk ik. Waarom ik dat doe? Ik wil heus lang en gelukkig leven. Maar niet zo goed in de maatschappij. Ik krijg teveel binnen. Ik denk serieus dat ik een aliën ben, of een deel neanderthaler. Ik weet niet meer waar ik nou echt pas. Hier heb ik eigenlijk hulp bij nodig. Ik probeer het op deze manier. Ik wil iets doen met mijn handicap. Het liefst zie ik het gewoon als giften en heb ik het er niet meer over. Ik hoef het niet aan de grote klok te hangen.

Dit gaat niet heel veel langer, er is tijd nodig om straks weer een eigen huis te hebben. Een paar maanden wachten op de urgentie. Het leven voelt soms meer als een gedoe dan een fijne ervaring. Ik bekijk het maar zo; ergens doe ik wel wat goed; ik ben er eerlijk over. Ik vind mijn huidige leven heus interessant. Wie ben ik eigenlijk?


Ik vind dit een moeilijke vraag. Wellicht weet ik het zelf niet meer. Ik vertel sinds kort plots aan iedereen dat ik stemmen hoor. Ik doe kennelijk veel aan zelfsabotage. Waarom blijf ik dit steeds doen? Waarom heb ik geen controle? Ik wil eigenlijk helemaal niet zoveel aandacht. Mensen accepteren me heus, dat wijst de praktijk uit. Soort en met van- dien. Vooral nu ik het bijvoorbeeld heb verteld op werk. Dat geeft een soort verklaring voor het zijn van een vreemde eend. Zoals je ziet, haal ik mezelf naar beneden. Dit doe ik continue tegenwoordig, en dat komt omdat ik niet tevreden ben met wie ik ben. Denk ik dan. Ik heb namelijk weinig controle. Ofzoiets. We zijn niet in harmonie? Dat is het. We waren het wel een tijd lang.

De stemmen die ik hoor gaan verder met praten, terwijl ik saboteer. Ik vind het juist mooi als mensen anders zijn, en de mensen om mij heen heus ook. Daar ligt het probleem niet.


Het klinkt weer zoiets ‘zieligs’, maar ik ben dat niet. Ik heb te mooie dingen beleeft en te fijne gevoelens ervaren om ‘zielig’ te zijn. Ooit ben ik het geweest en ik kan je vertellen, dat ben ik nu niet. Ik ben gewoon volwassen aan het worden, en daarom begin ik hier aan mijn dagboek. Als ik het voor mezelf hou doe ik het klaarblijkelijk niet. Toch helpt het mij heel erg en is het ook iets waar ik vaardig in ben.


Het liefste wil ik stoppen met al mijn gebruik van medicijnen. Mijn hersenen flippen af en toe gewoon door, ik word steeds obsessiever en krijg last van een bepaalde neurose oftewijl dwang. Maar de andere opties zijn momenteel ook niet geschikt. Niet dat ik bijvoorbeeld een rondje moet lopen na het aanraken van een deur, maar ik saboteer mezelf onder dwang. Wie legt dat eigenlijk op? Ben ik dat zelf? Ik zou erg gelukkig zijn met mijn vriendin op een onbewoond eiland met voorzieningen. Dat is geen optie, en dus hoop ik erg gelukkig te worden in de moderne samenleving. Dit komt ook vast goed, waar hoop is, is een weg. Laten we het samen realiteit maken.

Hier begint het ‘geordende’ web-boek, voor zover een web-boek geordend kan zijn. In deze website zit een verhaal verwerkt, maar om dat eruit te trekken… dat kost heel veel moeite. Dat hoef je ook niet te doen. Een stemmetje in mij zegt dat het ”gekkenwerk” is. Weer haal ik mezelf naar beneden. Het is erg bijzonder, dat weet mijn rationele ik omdat ik er zelf bij was. Toen ik het opschreef. Dat denk ik dus te denken.

Trek jij je teveel van andermans gedachten aan? Lees ook dan alsjeblieft niet teveel verder. Ik wil dat jij autonoom blijft en niet mijn hersenspinsels overneemt. Ze zijn namelijk niet allemaal even bevorderlijk. Ben jij sterk en blijf jij dicht bij jezelf? Vind je het geen zeikverhaal en vind je het interessant? Be a guest. Hoor ik jou of 1 van mijn stemmen? Ik weet het zelf vaak niet. Wellicht is het een combinatie van realiteit en fictie.

Ik heb fictie ervaren binnen de realiteit en ervaar dit nog steeds op dagelijkse basis. Niet dat ik hele verhalen mee maak, die ik wel heb meegemaakt, zoals toen ik het korps in mijn hoofd droeg en detective was; de wereld omkeerde en er geen geluid meer uit speakers kwam door de verschuiving van de noord- en zuidpool. Of dit ook werkelijk zou gebeuren na een verschuiving, ik heb echt geen idee. Toen dit gebeurde voelde ik mijn hart zich ook van links naar rechts draaien. Zo bizar vond ik het, dat mijn hart reageerde. Elk component of ter wijl orgaan binnen ons lichaam staat in verbinding. Daar wijst het op.

Ik ga straks verder. Ik wil gewoon een functionerende burger zijn, en momenteel ben ik dat. Daar ben ik trots op. Ik draag bij. Dat hoop ik ook door dit te doen. Dat geeft me drive. Daarnaast staat veiligheid bij mij ook hoog in het vaandel, dus is mijn leven best geschikt. Don’t worry. Mogelijk moet ik gewoon weer even wennen aan het brandstofverbruik. Ook vind ik het fijn om tussen de mensen te zijn. Het lukt me. Opnieuw. Wat fijn dat we nu al lichtjes buigen. Nu zeg ik niet dat dat door gaat gaan, maar op dit moment hoor ik de eerste positieve stemmen van de dag. Dat voelt heel fijn. Schrijven werkt echt. Het is net als dansen een soort therapie. Dan enkel over dat ene onderwerp en enkel dat genre… duh. Neehoor, dat niet. Maar er is uiteraard wel een middenlijn waar ik omheen zweef. Zo is dat logisch, gelukkig maar. Nee, ik ben niet heel divers. Wel een woordenbrailletekenaar. Ik kan 10 keer hetzelfde vertellen terwijl ik een compleet andere zin gebruik. Daar heb je gelijk in. Wat lees je dan eigenlijk? Of hoor jij wat ik opschrijf?

Vast niet, haha, maar als ik dat denk, dan krijg ik gericht antwoord en hoef ik geen aannames te maken betreffende dat waar je precies antwoord op geeft. Is het mijn gedachte, mijn uitspraak van twee minuten geleden, de zin die ik opschrijf of een vervolg van waar je het net over had? Ook is publiek vaak fijn, de stemmen kunnen ook eenzaam zijn al zijn hun altijd samen. Publiek zijn meestal bekende stemmen. Verschillende mensen sluiten bij het verschillende aan. De 1 komt van links, de ander van zuid-oost. Ik wou dat ik het ooit zou kunnen simuleren. Dat zou top zijn.

Met jou kan ik praten, en op afstand dan wel. Liggen we op 1 lijn, zijn we tevreden en verzadigd, dan is er ruimte om over random onderwerpen te praten. Nu ben je niet intelligenter dan mij, wel altijd wijzer. Al komt dat dan weer door mijn perspecties. Jij kan bundelen. Samenvoegen. Uhm… ik ga morgen naar deel 2, denk ik. Of straks. Of we laten het gewoon 1 deel. We voelen ons tevreden en verzadigd op het moment. Nu krijg ik weer zin om wat extra’s toe te voegen. Snap je? Dit is mijn oplossing. Heerlijk. Nu is het gewoon gezellig samen zijn. Ach… wat heb ik dit gemist.

Of we gaan gewoon verder. Neh… mijn scherpte is even niet aanwezig. Ik zie door het wazige heen geen helderheid meer. De stroom is op. We gaan even nieuwe stroom inladen om later te vertellen wat er nou precies gebeurde.